Rozdział 16.

-  Laura..?! - powtórzył Riker. Dziewczyna nadal milczała. Ellington złapał się za głowę i westchnął ciężko. Po chwili ciszy Laura spojrzała na blondyna i spojrzała mu w oczy. 

- Nie chcę kłamać... Z Ellingtonem. - powiedziała cicho i ponownie spuściła wzrok. Riker spojrzał na przyjaciela, który rownież spuścił wzrok. 

- Super... Jest jeszcze coś, o czym nie wiem? Może przespałaś sie z Rocky'm? Albo z Rylandem?! - powiedział nieco zezłoszczony Riker, był zły, ale również smutny... Przede wszystkim smutny. Brunetka tylko pokręciła sprzecznie głową.

- Dzięki za szczerość. - rzucił sucho najstarszy, wstał z miejsca i wyszedł z domu. Nie przeszladzało mu, że na zewnątrz pada. Po prostu wyszedł. 

- Noo ładnie... - pokręcił głową Rocky. 

- Musiałeś o to pytać, głupku?! - zapytał Ratliff i spojrzał na przyjaciela, po chwili jednak podszedł do Laury. 

- No przepraszam, że nie wiedziałem, że moja przyjaciółka przelizała się z całym zespołem - odpowiedział ironicznie. 

- Przestań!  - odezwała się w końcu brunetka. - Już poraz drugi przez ciebie Riker dowiedział się o czymś, o czympowinien nie wiedzieć! - powiedziała, a raczej wykrzyczała Laura. Rocky najwyraźniej poczuł się teraz winny, dlatego się zamknął. 

- Hej... Będzie dobrze, spokojnie. - próbował uspokoić ją Ell. 

- Nie, nie będzie dobrze... To już drugi raz... Nie wiem, czy on mi to jeszcze wybaczy. Oh, przecież ja go po prostu zdradziłam. - powiedziała załamującym się głosem i spojrzała na przyjaciela. 

- On cię kocha, wybaczy ci to, napewno. Zapomnijmy o tym... - dodał cicho nadal patrząc na nią. 

- Ale wszystko ma swoje granice... Słyszeliście, co powiedział... Przestał mi ufać, teraz... Teraz idę za nim. - oznajmiła wstając z miejsca, chciała wyjść, jednak Ellington ją zatrzymał. 

- Nigdzie teraz nie idziesz, spójrz jak na zewnątrz pada!

- Wszystko jedno, jaka pogoda. Idę do Rikera, on jest dla mnie najważniejszy.- powiedziała pewnie. Ratliff westchnął cieżko i przepuścił dziewczynę. Ona od razu pobiegła za jeszcze lekko widocznym Rikerem. Po chwili była juz za nim. 

- Riker! - krzyknęła, chłopak się zatrzymał, jednak nie odwracał, dlatego dziewczyna stanęła przed nim. Z oczu chłopak płynęły łzy, a na głownie miał kaptur. 

- Riker... Ja... Ja już nie wiem, jak mam to wytłumaczyć... Nie zrobiłam tego celowo, ja... nawet o tym nie pamiętałam i... 

- Kiedy? - przerwał jej smutny i cichy głos Rikera. 

- W samochodzie, kiedy... W nocy, kiedy spaliśmy w samochodzie...

- Jasne... Wiesz Laura... Kiedy dowiedziałem się o pocałunku z Rossem chciałem o tym zapomnieć, ponieważ zareagowałem nie tak, jak powinienem, w końcu jeszcze wtedy nie byliśmy razem, więc tego nie mogłem ci zabronić, ale to... Dzień wcześniej pocałowałaś mnie i zaczęliśmy być razem... A ty dzień później całujesz mojego przyjaciela... 

- Tak, ale on nie wiedział, że jesteśmy razem. - powiedziała cicho. 

- Ale ty o tym dobrze wiedziałaś. Naprawdę cię nie rozumiem... Jeśli chcesz być z Rossem czy Ellingtonem, to po prostu powiedz. Nie zabronię ci być z którymś z nich. - powiedział przez łzy. 

- Ale ja chcę być z tobą! - z jej oczu również zaczęły płynąć łzy. 

- To dlaczego pocałowałaś Ell'a? Jeśli naprawdę mnie kochasz... Nie zrobiłabyś tego.

- Riker, proszę cię... Naprawdę bardzo cię kocham...Nawet nie wiesz, jak ja tego żałuje! Gdybym mogła cofnąć czas, od razu dałabym ci te odpowiedź i żadnego z nich nie pocałowała! Musisz mi zaufać..

- Ufałem, Laura, ufałem...

- Riker...

- Nie wiem, czy jest sens, abyśmy nadal byli razem... 

- Jest sens, zawsze będzie! Sam chciałeś zaryzykować! 

- Zaryzykowaliśmy... Teraz już wiem, że lepiej nie ryzykować. - powiedział cicho blondyn. 

- Nie... Miałeś racje, dobrze, że zaryzykowaliśmy, zawsze warto jest podjąć ryzyko, tylko... Tylko musimy...

- Musimy sobie zaufać? 

- Tak, proszę cię... Daj mi szansę, te ostatnią, te trzecią...

- Oststnią..? 

- Ostatnią. - powtórzyła po nim i podeszła do niego, a następnie mocno się do niego przytuliła, chłopak zrobił to samo. Westchnął ciężko i spojrzał jej w oczy. 

-Po prostu mi zaufaj. Oststniej szansy nie zmarnuję, obiecuję. - Szepnęła Laura i złożyła na jego ustach pocałunek, który odwzajemnił. Po chwili jednak odsunęła się od niego i pogładziła jego od deszczu zimny policzek. 

- Wracajmy. - powiedziała ciepło i otwrła jego łzy, które spływały razem z zimnymi kroplami deszczu  po jego policzkach. Chłopak przytaknął i chwycił jej dłoń. Razem wrócili do domku. Kiedy tylko weszli do środka padły na nich spojrzenia brunetów. Rocky ucieszył się, że nie skłócił ich na dobre, a Ellington, że Riker najwyraźniej nie ma im za złe tego pocałunku. 

- No to może teraz zagramy w co innego? - rzucił Rocky, aby przerwać ciszę. 

- Najpierw sie przebierzemy. - odpowiedziała Laura i poszła do "swojego" pokoju, to samo zrobił Riker, zajmując drugi pokój. 

- Dobra, myślisz, że się pogodzili? - powiedział po chwili Rocky i spojrzał na przyjaciela. 

- Mam taką nadzieje... - westchnął Ell. 

- W ogóle, co ci odwaliło, że ją pocałowałeś? 

- Nie wiem... Chyba to, że była noc i my... No poprosiła, bym przespał sie z nią i..- powiedział cicho. 

- I przespałeś sie z Laurą?!

- Cii, baranie! - uciszył młodszego Ratliff. - Może przez dwie czy trzy godziny... Sama by nie usnęła... Poza tym się przymknij, bo nie chce, żeby jeszcze o tym się dowiedział, jasne? 

- Dobra, dobra, możesz na mnie liczyć. - uśmiechnął się Lynch. 

- Noo, a zaraz zadasz pytanie "Laura, spałaś z kimś w ostatnich dniach?"  

- Nie, no coś ty, gdybym wiedział, że się całowaliście nigdy zadałbym  takiego pytania. 

- Dobra, jasne... Chyba powinienem pogadać z Laurą. - stwierdził Ellington. 

- A ja z Rikerem... To jak, działamy? - uśmiechnął sie młodszy. 

- Pewno. - przytaknął Ell i obydwoje poszli do wyznaczonych pokoi. Przed wejściem Ratliff zapukał w drzwi, słysząc głos dziewczyny wszedł do środka. Natomiast Rocky wszedł do pokoju nie mając zamiaru pukać. Riker akurat zakładał koszulkę, kiedy brat wszedł do środka. 

- Siema bracie! - zaczął wesoło. 

- Nie umiesz pukać?  - odezwał sie Riker. Brunet słysząc słowa brata podszedł do drzwi i zapukał w nie mimo to, że były już zamknięte. 

- Zadowolony? - rzucił szybko podchodząc do brata. 

- Żartujesz sobie?

- No co? Lepiej późno, niż wcale. - pokręcił głową młodszy. 

- No nie ważne, co tu chciałeś?

- Przeprosić. - powiedział po chwili i spoważniał. 

- Ty? Ty mnie przepraszasz? Hmm, a to ciekawe... 

- No stary... Bo to przeze mnie sie o tym dowiedziałeś... No po prostu przepraszam. - powiedział cicho. 

- Nie ważne, nie przepraszaj. Przynajmniej dowiedziałem się, że Laura całowała się z Ellem. - westchnął blondyn. 

- Wybaczyłeś jej to?

- Oststnia szansa... Rocky, ja już sam nie wiem, co robić... Bardzo ją kocham, ale to boli, kiedy dowiaduje się takich rzeczy...

- A liczysz, że ci pomogę ponieważ..? - Riker spojrzał na niego z nieco zamieszanym wzrokiem - No co? Jeszcze nigdy nie miałem dziewczyny. - powiedział szybko brunet. Starszy uśmiechnął się lekko. 

- Dobra, przecież nie oczekuję od ciebie pomocy. - Zaśmiał się blondyn. 

- Wracamy? - uśmiechnął się Rocky. 

- Ta, chodźmy. - powiedział starszy i razem wyszli z pokoju, od razu poszli do salonu, gdzie siedzieli już Laura i Ellington. Ratliff widząc blondyna w drzwiach wstał i podszedł do niego. 

- Riker... Chyba musimy pogadać... - zaczął niepewnie. 

- Nie, my... zapomnijmy o tym. Po prostu zapomnijmy. - uśmiechnął się lekko blondyn i wszedł dalej. 

- Dobra, too... Co robimy? - zapytał po raz kolejny Rocky. 

- Może w... Na pewno nie wracamy do poprzedniej gry. - oznajmiła Laura i uśmiechnęła się lekko. 

- Dobra... Która godzina? - zapytał najmłodszy brunet. 

- Prawie 18.. - odpowiedział Riker patrząc na wyświetlacz swojej komórki. 

- O rany, musimy od razu coś robić? - Wtrącił się Ell. 

- Noo, a co chciałbyś ro... A co proponujesz? - Zaśmiał się małodszy Lynch. 

- Pogadajmy, takie to straszne? - odpwiedział ironicznie Ratliff. Tak jeszcze przez chwilę Rocky dyskutował z przyjacielem, po chwili kompletnie zmienili temat, do którego dołączyli się Laura i Riker. Kiedy temat im się skończył była już prawie 22. Przyjaciołą tak dobrze się razem rozmawiało, że stracili rachubę czasu. 

- Skoro nie chcecie horrorów... - zastanowił sie Rocky. 

- To może chociaż poopowiadamy sobie straszne historie? - zaproponował Ell. 

- Właśnie! Tego chyba nie będziesz się bała? - zapytał ironicznie młodszy Lynch i spojrzał na Laurę. 

- Spadaj. - mruknął Riker. 

- Nie, spoko. Słucham. - odpowiedziała Laura. Rocky ucieszył się, że chociaż na to sie zgodziła, cała czwórka usiadła w kółku na podłodze. 

- No to zaczynajcie. - przerwała ciszę Laura i spojrzała na Rocky'ego. 

- Dobra, to ja zaczynam... Czekajcie, musze pomyśleć... Hmm... - zastanowił się na chwilę Ratliff. 

- Dobra, to ty się zastanawiaj, a ja za ten czas odpowiem jakąś, okej? - Zaśmiał sie młodszy brunet. Ell przytaknął, a Rocky potarł o siebie dłonie i spojrzał na przyjaciół i barat. 

- Dobra, to.. - pomyślał chwilę. W tym czasie Laura złapała Rikera za rękę. - Była sobie jakaś normalna rodzinka w składzie: mama, tata, i 5 dzieci, zamieszkali w pewnym domu.  - kontynuował brunet - Ludzie mówili, że w tym domu straszy. Oni się nie przejęli tym. W domu nie było nic prócz jedynego, pustego obrazu. Próbowali go zdjąć na różne sposoby, ale to im się nie dało. Wreszcie dali sobie spokój i zaczęli się rozpakowywać. Co kilka nocy z obrazu spływała krew. W tym samym czasie, ktoś z rodziny umierał. W ten sposób umarło już dwoje dzieci - Katelyn  i Andrew. Oboje mieli po 13 lat. Gdy następnym razem obraz zaczął krwawić, mała  Megi  szła do łazienki. Przechodziła koło obrazu. Obraz zwykle był czysty - nic nie było na nim namalowane. Tym razem na obrazie był krwawy napis: NIE OGLĄDAJ SIĘ ZA SIEBIE. Ale ciekawość zżarła małą Megi. Obejrzała się za siebie i...nic już więcej nie zobaczyła. Ktoś, chociaż w sumie coś wbiło jej kuchenny nóż prosto w serce. Zwłoki Megi przeniesiono do jej łóżka. Następnego dnia rodzice zaczęli wieżyć w klątwę przeklętego obrazu. Postanowili z pozostałą dwójką dzieci się wyprowadzić. Niestety dom stanął w płomieniach. Nic nie ocalało. Jedynie przeklęty obraz wisiał w powietrzu, no jakby wisiał na niewidzialnej ścianie. Z jego ram płynął strumień krwi. Na obrazie był tylko krzywy i krwawy napis: ŻEGNAJCIE... - dokończył tajemniczo uśmiechnięty Lynch. 

- Te, dobre... - Zaśmiał się Ell, jednak Laurę lekko przeraziła to historia. - Sam wymyśliłeś, czy gdzieś usłyszałeś?

- A co? - zapytał Rocky. 

- Tak pytam... - Zapytał, ponieważ przypomniał mu się obraz, a właściwie jego brak. Pusta rama, która wisiała pomiędzy dwoma pokojami. 

- Słyszałem gdzieś, a coo? 

- Nie, nic... Nie chcę nikogo starszyć... - spojrzał na Laurę, po czym na resztę - Ale tam obok pokoju Laury wisi sobie taki obraz, no tylko, że on jest pusty... - powiedział cicho Ratliff. 

- Ell, zamknij się, wiemy, że chcesz tylko przestraszyć Laurę. - Wtrącił się najstarszy i spojrzał na dziewczynę, która w trakcie opowieści Rocky'ego położyła głowę na jego ramieniu. 

- Nie, no przecież nie zrobiłbym tego... Po co mi ją starszyć? - spojrzał na dziewczynę Ell. 

- Nie wiem, bo może śmieszy was, że nie lubię horrorów? - odpowiedziała brunetka. 

- Dobra, koniec. Ell, koniec, jasne? - powiedział poważnie blondyn. 

- Jak mi nie wierzycie, to chodźcie, pokaże wam.  - oznajmił poważnie Raliff wstawając z miejsca. Riker spojrzał na Laurę westchnął cieżko. Dziewczyna od razu wstała, chłopak wstał zaraz za nią. Oczywiście Rocky nie chciał niczego przegapić, więc wstał i stanął zaraz za przyjacielem. 

- To idziemy? - uśmiechnął się.  Chłopak i tak sądził, że Ell robi sobie tylko z nich żarty, dlatego się uśmiechał, cała pozostała trójka była jak najbardziej poważna, a Laura przerażona. Mocno trzymała dłoń Rikera i razem poszli za przyjacielem. Weszli do małego korytarza i brunet zaświecił światło. Cała czwórka zobaczyła przed sobą pusty obraz. Laura poważnie się przestraszyła i przybliżyła się do Rikera, a ten od razu ją obiął. 

- No i co? Mówiłem. - oznajmił Ell odwracając się do przyjaciół. Rocky wpatrywał się w obraz, tylko Rikera nadal to nie przerażało. 

- O poważnie? Sądzicie, że to jest ten nawiedzony obraz z opowieści? - Zaśmiał się najstarszy. 

- A jak to wyjaśnisz? - zapytał Rocky. 

- No proszę was. I co? Teraz mamy się nie odwracać, bo coś nam się stanie? - powiedział ironicznie Riker. 

- Dobra, Riker... chodźmy stąd... - powiedziała cicho Laura i pociągnęła blondyna za rękę, ale ten stał razem z chłopakami. W końcu puściła chłopaka, aby przejść z powrotem do salonu. 

- Aaa! - chłopcy usłyszeli krzyk dziewczyny. Riker dopiero teraz zorientował się, że nie ma jaj obok, nie mówiąc już o chłopakach. 

- Laura?! - krzyknął wystraszony, szybko się odwrócił i pobiegł do salonu, bo stąd dobiegł krzyk dziewczyny. 

~~~

Dodaję rozdział już dziś, dlatego, że bardzo pozytywnie mnie zaskoczyliście. Właściwie w trzy godziny po dodaniu rozdziału uzbierało się 5 komentarzy * ,* 

Pod wcześniejszym postem kilka osób pisało mi, abym namieszała bardziej u Laury i Rikera, co o tym sądzicie? Jesteście za? Ogólnie podoba wam się, że są razem? Odpowiadajcie w komentarzach :p

Będę złośliwa - kolejny rozdział dopiero, kiedy uzbiera się tu 7 komentarzy <3