Rozdział 40.

Laura po niedługim czasie wróciła do domu, weszła cicho, nie chciała teraz rozmawiać ani z matką, ani z Jamesem, jednak kiedy wyszła na pierwsze piętro usłyszała głos brata, ale również cztery inne, w jakiś sposób znajome jej głosy. Nieco ciekawa pod byle pretekstem postanowiła iść do pokoju brata. Trochę niepewnie wieszła do pokoju, a tam spojrzenia wszystkich padły właśnie na nią. 

- Josh, Kendall, Alex, Nathan! - krzyknęła od razu stając się weselsza na widok starych znajomych. 

- Laura! - krzyknęli jednocześnie i radośnie chłopcy i podeszli do brunetki, a następnie każdy z nim po kolei ją przytulił na przywitanie.

- Laura... To ty? - zapytał szeroko uśmiechnięty Kendall. - Rany... Ale się zmieniłaś. 

- Wy również... O mój boże, co wy tutaj robicie? Oststni raz widzieliśmy się... Umm... - odparła, próbując przypomnieć sobie ich oststnie spotkanie. 

- Oststnio widzieliśmy się... Miałaś chyba dwanaście lat i zawsze, kiedy przychodziliśmy do Jamesa, ty zawsze zamykałaś się w pokoju z koleżankami. - Zaśmiał się Nathan. 

- Daj spokój, to było ponad sześć lat temu! - powiedziała rozbawiona osiemnastolatka. 

- Laura, zostaniesz z nami? - Zapytał James. Dziewczyna przez chwilę nie odpowiadała, ponieważ miała zamiar zadzwonić do Rikera.

- No jasne, że zostanie! Z nami miałaby nie zostać? - Zaśmiał sie Josh. 

- W porządku, mogę zostać. - uśmiechnęła się i razem z chłopakami zajęli różne miejsca. Mieli sobie wiele do powiedzenia, ponieważ jakby nie było, nie widzieli sie dobre sześć lat i wszyscy sporo sie zmienili. 

~

Riker od jakiegoś czasu próbował dodzwonić aię do Cassidy, jednak tym razem to ona od niego nie odbierała, wcześniej było dokładnie przeciwnie. W końcu blondyn nie miał zamiaru czekać, aż dziewczyna łaskawie odbierze, dlatego postanowił się do niej przejść i najpierw porozmawiać z nią, a później z samym Brad'em. Nie chciał mówić nikomu, że wychodzi, ale poźniej stwierdził, że lepiej będzie, jeśli powie o tym Rydel. Tylko jej, ponieważ tak naprawdę tylko jej mówił o tej całej sprawie z Cassidy. W związku, że całe rodzeństwo i Ell nadal siedzieli w pokoju Rocky'ego właśnie tam podszedł. Otworzył drzwi od pokoju brata, a wszystkie spojrzenia oczywiście padły na niego. 

- Rydel, możemy chwilę porozmawiać? - zapytał z nadzieją. 

- Jasne. - blondynka się uśmiechnęła, wstała z miejsca i wyszła z pokoju, zamykając za sobą drzwi. - A więc... O co chodzi? 

- Rydel, słuchaj... Powiedziałem Laurze o Cassidy i Brad'zie...

- No w końcu... A ty... Wybierasz się gdzieś? - zapytała po chwili. 

- Tak, muszę w końcu zakończyć te chorą sprawę. - oznajmił powoli się cofając. 

- Co? O nie, nie, nie, nigdzie stąd nie idziesz, jasne?! - złapała go za ręke i zatrzymała. 

- Rydel, muszę to w końcu skończyć, chce z nim tylko to wszystko wyjaśnić...

- Ostatnio też chciałeś tylko wyjaśnić i ostatecznie skończyło sie tym, że przez tydzień leżałeś nieprzytomny w szpitalu! - powiedziała nerwowo. 

- Rydel, wiem, że ostatnio wyszło, jak wyszło, ale przecież nie zrobię nic głupiego. Musisz mi zaufać...

- Eh... Riker, ja po prostu się o ciebie boje... - dodała już znacznie ciszej i przytuliła brata. 

- Nie potrzebnie. Nie masz o co sie bać, niedługo wrócę. Nie będzie tak, jak oststnio. Zapewniłem się. - powiedział cicho. Delly jeszcze przez chwile nigdzie nie chciała go puścić, ale w oststeczności się zgodziła. Riker wyszedł z domu, a ona wróciła do braci. 

~ 

- Dobra chłopcy, świetnie było was znowu zobaczyć, ale..

- Spokojnie, zostajemy w mieście na kilka dni. - przerwał Laurze, Alex.

- Tym lepiej, ale teraz muszę lecieć. - dokończyła. 

- Poważnie? Ooo, a liczyliśmy na to, że dziś wieczorem przejdziesz się z nami.. - zamarudził Kendall.

- A gdzie się wybieracie? - zapytała brunetka. 

- Jeszcze nie wiemy. - Zaśmiał sie Josh. - Nie mamy konkretnego planu, ale chcemy odwiedzić kilka klubów. To jak, idziesz z nami? 

- Hmm, właściwie dlaczegoby nie... O której wychodzicie? 

- Za jakieś... Dwie godziny? No, jak zrobi się chociaż troche ciemno, jakoś tak. - odpowiedział James. 

- Dobra.. - westchneła cicho. - Ale teraz i tak muszę was na chwile zostawić, bo muszę zadzwonić do Rikera. - uśmiechnęła się lekko. 

- Do kogo? - odezwał się w końcu Nathan. 

- Rikera, mojego... Chłopaka... - odpowiedziała cicho, Kendall słysząc spuścił wzrok. Laura to zauważyła, ale postanowiła to zignorować. 

- Czekaj... On jest... Riker Lynch, nie? - Zapytał ponownie Nath. 

- Tak, to on... - przytaknęła. 

- Ej, czyli to ty... To ty jesteś tą laską, przez którą on był w szpitalu? - zapytał w prost Kendall. Laura spojrzała na niego, a do jej oczu napłynęły łzy. Sądziła, że przynajmniej tutaj nikt nie będzie poruszał tego tematu. Miała zamiar mu coś odpowiedzieć lub chociaż udrzyć w twarz, ale się powstrzymała i bez słowa, szybko opuściła pokój brata od razu kierując się do siebie. 

- No chyba nie. - odparł poirytowany James, kiedy Laura wyszła. 

- No co? - zapytał zdziwiony reakcją dziewczyny Kendall, a wszyscy spojrzeli na niego. 

- Musiałeś zaczynać ten temat? 

- Oj przepraszam! Nie wiedziałem, że aż tak bardzo ją to zabili, poza tym... Nie tak było? Wszędzie było napisane, że to przez nią. 

- Nawet nie wiesz, jak ona jest wyczulona na ten temat, kołku! Poza tym nie, to nie przez nią. W internecie są same plotki, tak naprawdę było zupęłnie inaczej! - wyjaśnił zdenerwowany Knight.         

- No dobra, dobra! Ale i tak już za późno... 

- Nie jest za późno. Idź do niej i ją przeproś... Mówię poważnie. 

~ 

Kiedy Laura wróciła do swoje pokoju najpierw musiała się uspokoić, a kiedy to zrobiła wybrała numer Rikera i czekała z nadzieją, że Lynch szybko odbierze. To jednak na marne, ponieważ jak na złość nie odbierał. Dziewczyna pomyślała, że może siedzi z braćmi, Rydel i Ell'em, dlatego nie odbiera. Westchneła cicho i usłyszała, że ktoś puka w drzw do jej pokoju. 

- Nie chcę nikogo widzieć... - mruknęła cicho.

- Nawet mnie? - usłyszała znajomy głos Kendalla.

- Zwłaszcza ciebie. - parchnęła ironicznie. Chłopak już nic nie powiedział, tylko po prostu wszedł do pokoju. 

- Mówiłam, że nie chce cię widzieć... - mruknęła szybko. 

- Laura, przepraszam... Nie sądziłem, że to tak przeżywasz... Przepraszam. - powtórzył i spuścił wzrok. 

 - Ehh... Dobra, w porządku, coś jeszcze? 

- Jednak za godzinę wychodzimy, wyrobisz się? - zapytał, na co przytaknęła. On uśmiechnął sie lekko i wyszedł. Laura westchneła cicho i postanowiła zacząć szykować się do wyjścia. Nie miała zamiaru się jakoś specjalnie stroić, pod żadnym pozorem nie chciała ubierać sukienki czy coś w tym stylu, po prostu nie lubiła. Po prawie godzinie była już gotowa, jeszcze poprawiła swój makijaż i poszła do pokoju brata, gdzie byli wszyscy. 

- Dobra, a macie chociaż jakiś konkretny plan co do dzisiejszego wieczoru? - zapytała patrząc na chłopaków. 

- Chyba nocy. - uśmiechnął sie Nathan. 

- Mniejsza... Macie jakiś plan? Gdzie konkretnie chcecie iść?

- Myślę, że zaczniemy od Blueberry's, później wbijemy do Noise'a, a później się zobaczy. - oznajmił James. - może być?

- Tak, pewnie... Idziemy? - zapytała, na co chłopcy przytakneli. Już po piętnastu minutach byli w drodze. Chłopcy szli weseli, Laura cały czas myślała o Rikerze,  w końcu postanowili się rozdzielić, a Kendall korzystając z okazji, chciał porozmawiać chwilę z Laurą. Dziewczyna oczywiście się zgodziła i kiedy już reszta się rozeszła, chłopak podszedł do niej z delikatnym uśmiechem na twarzy. 

- I jaka twoja odpowiedź? - zapytał bez wahania. Laura spojrzała na niego lekko zdziwiona. 

- Odpowiedź na..? - spojrzała na niego. 

- Nie rozmawiałaś z Jamesem? - zapytał zdziwiony. 

- Nie... O czym mielibyśmy rozmawiać? O co chodzi? 

- Na prawdę nic ci nie powiedział? - dopytywał. 

- Od kiedy jesteście, sami nie zdążyliśmy zamienić ze sobą słowa. - westchnła cicho. - No nieważne... O co chodzi? Powiesz mi? 

- O przyjazd do Pragi. - uśmiechnął się szeroko. 

- Co? James chce wracać do Czech?! - zapytała zdziwiona odpowiedziął ze strony Kendalla. 

-  Nie to, że na stałe... Po prostu odwiedzić dawnych znajomych... Jak my, przelecielismy tu do was, tak wy... Wbijajcie do nas. Nie było was tam z dziesięć lat. - powiedział cały czas będąc uśmiechnięty.

- Sześć. - Zaśmiała się. - Mhym... A nie wiesz, czy planował mi o tym powiedzieć? 

- Sądziłem, że już powiedział... Więc? Jak będzie?

- Hmm, sama nie wiem...

- No dalej... Twój Riker na pewno wytrzyma bez ciebie kilka dni. - powiedział ironicznie. 

- To nie o to chodzi... - spuściła wzrok. 

- Dobra, jasne... Ale mam nadzieje, że się zgadzasz? 

- A w każdym razie to przemyśle. - uśmiechnęła sie lekko i ponownie spojrzała na niego. 

- Super, to... Chłopcy zostawili nas samych. Masz ochotę się czegoś napić? No wiesz... Czegoś mocniejszego? - zaproponował dwukrotnie unosząc brwi. 

- Hmm, pewnie. - odpowiedziała nadal lekko uśmiechnięta. Laura poszła zająć jakiś wolny stolik, a po kilku minutach dosiadł się do niej Kendall z dwoma drinkami i podał jeden brunetce. 

- Więc... Jak długo tu zostajecie? - zapytała przerywając ciszę i upiła łyk ze swojego drinka, chłopak zrobił to samo. 

- Do poniedziałku. - odpowiedział uśmiechnięty. 

- Hmm, to nie długo. - westchnęła cicho. 

- Tak... Dlatego mam nadzieję, że ty zostaniesz u nas troche dłużej. - uśmiechnął się szeroko. 

- Jeśli James w ogóle zacznie ten temat... Przez te sześć lat mieliście kontakt? 

- Heh, tak... Tylko ostatnio, kiedy z nim pisałem twierdził, że się wyprowadził. - odparł i za jednym zamachem dopił swojego drinka do końca. 

- Bo sie wyprowadził, ale... Wrócił. To znaczy chyba... Nie wiem czy na stałe... - wyjaśniła. 

- O jasne, rozumiem. - kiwnął głową. - Może chcesz zatańczyć? - zaproponował z nadzieją, że się zgodzi. 

- Nie, lepiej nie. - pokręciła głową. 

- No dawaj, jesteśmy w klubie, co będziemy siedzieć jak te kołki. No dawaj, dopił tego drinka i chodź. - przekonywał uśmiechnięty. Dziewczyna wykonała polecenie, wstała z miejsca i wtedy chłopak złapał ją za ręke i razem poszli do sali, w której było już wiele innych, tańczących par. Laura czuła się conajmniej dziwnie, ponieważ piosenka, która właśnie była graną nie należała do najszybszych, a nie miała zamiaru tańczyć wolnego ze starym znajomym, tym bardziej, że była z Rikerem. Chłopak dla odmiany nie miał nic przeciwko, a wręcz przeciwnie - miał nadzieję, że trafią właśnie w tym momencie. Nie da się ukryć, że Laura naprawdę mu się spodobała. Podobała mu się jeszcze za czasów, kiedy z bratem i matką mieszkała w Czechach, tylko, że ona miała wtedy dwanaście lat, a on piętnaście, jednak po ich wyjeździe z kraju Kendallowi przeszło, a kiedy zobaczył ją teraz, po sześciu latach, jego dawne uczucie powróciło. 

Spojrzał na dziewczynę i uśmiechnął się w jej stronę, ona również wymusiła lekko uśmiech i spojrzała na niego. Żadne z nich się nie odezwało, więc chłopak nadal trzymając jej dłoń wszedł w głąb sali. Chłopak od razu ją obiął i lekko do siebie przytulił, a brunetka tylko niepewnie owinęła dłonie w okół jego szyji. Przez chwilę tańczyli w ciszy, ale Laura postanowiła ją przerwać. 

- A więc.. Gdzie się zatrzymacie? - powiedziała pierwsze, co wpadło jej do głowy. 

- Ja u Cassidy, a chłopcy u...

- Zaraz, zaraz... U kogo? - przerwała mu Laura. 

- U mojej kuzynki, Cassidy, no i jest jeszcze jej brat, Brad, ale jeszcze tu nie widziałem. - uśmiechnał się lekko. 

 - Żartujesz sobie? - odparła całkiem poważnie i się zatrzymała, robiąc od razu krok do tyłu. 

- Nie... Czy coś się stało? - zapytał przejęty. 

- Tak... - mruknęła cicho i zrobiła jeszcze kilka kroków do tyłu, a następnie wyszła z sali. Oczywiście Kendall szybko poszedł za nią. 

- Laura... Laura, czy coś się stało? - zapytał, kiedy szedł już centralnie za nią. 

- Daj mi spokój. - odpowiedziała sucho i nie zwracając już na niego większej uwagi znalazła Jamesa, który siedział przy barze razem z Joshem i Nathanem. Szybko do nich podeszła. 

- James, możemy wracać? - zapytała cicho, patrząc na brata. 

- Już? Daj spokój, nie ma jeszcze północy!  - odpowiedział. 

- Ale zaraz będzie... James, proszę, wracajmy...

- Laura, daj spokój. Przecież mieliśmy się zabawić. 

- Dobra, to ty tu sobie zostań, a ja wracam. - powiedziała stanowczo, na co Knight przytaknął. Dziewczyna tylko na niego krzywo spojrzała  nie mówiąc już nic wyszła z pomieszczenia, wcześniej wymijając Kendalla, który dziś postamowił już sobie odpuścić i tylko dołączył do reszty znajomych. Laura wyszła z klubu, nie mogła uwierzyć, że Brat i Cassidy to rodzina Kendalla... Wyciągnęła z kieszeni komórkę i zadzwoniła do Rikera, jednak ten nadal nie odbierał, więc dziewczyna napisała do niego sms'a:

"Do: Riker ❤

Jeśli to odczytasz, daj znać - zadzwoń. Muszę Ci o czymś powiedzieć..." 

I bez wahania wysłała. Po około dwudziestu minutach doszła do domu, próbowała otworzyć drzwi, ale były one zamknięte, co oznaczało, że jej matka gdzieś wyszła, a jedyne klucze wziął James. Oczywiście nie miała zamiaru czekać, aż jej brat łaskawie się tu pojawi, więc po dłuższych namysłach stwierdziła, że pójdzie do Julie, tak więc powoli ruszyła w tamtą stronę. Przechodząc przez miasto miała spuszczony wzrok, w końcu usłyszała swoje imie, wypowiedziane przez kogoś znajomego. Oczywiście od razu wiedziała, co kogo należał ten głos, dziewczyna odwróciła się i wzięła głęboki oddech. 

- Cassidy... - mruknęła cicho widząc znajomą blondynkę, a obok niej... Brad'a. A w każdym razie tak myślała, że to Brad. 

~~~

Okej, mamy kolejny rozdział :3 Teraz już w szkole mam luzy, więc napisałam taki sobie rozdział :) Następny... Postaram się dodać w czasie tej przerwy świątecznej, naprawdę się postaram :* A ten jak wam sie spodobał? Piszcie! :) I jeszcze jedno: zaktualizowałam zakładkę "bohaterowie" + dodałam tam postać Jamesa, z racji tego, że zaczął częściej pojawiać się w opowiadaniu :)

A tu macie starych znajomych Knight'ów:

Kendall:    [ K L I K ]

Alex:  [ K L I K ]

Nathan:  [ K L I K ]

Josh:   [ K L I K ]