Rozdział 22.

         - Dobra, ale... Pzecież ona nadal jest z Rikerem... - zaczął Rocky. 

- Jest... - westchnął ckeżko. - Ale nie powiedziała mu jeszcze, że z nią spałem. 

- Nie powiedziała? Ha, no to będzie miała, co mu opowiadać. - parchnął młodszy. 

- No właśnie nie, ona nie chce mu o tym mówić. - powiedział cicho. 

- Jak to? No przecież jak on się dowie, że jego dziewczyna spała z jego przyjacielem i w sumie dwa razy go pocałowała...

- Ale my się nie całowaliśmy. - przerwał mu Ell. 

- Pawie, gdybym nie wszedł, pewnie doszło by do tego. 

- Nie... No przecież ona ma chłopaka i jest nim mój przyjaciel... Chyba muszę po prostu do tego przywyknąć. 

- Słuchaj, Ell. Laura jest wyjątkowa i... I ma już chłopaka. Mojego brata. Pamiętasz, jaki byłem obrażony, kiedy dowiedziałem się, że pocałowała się z Rossem? 

- No tak.. - spojrzał na przyjaciela, Ellington. 

- Zgdnij dlaczego?

- Podoba ci sie Laura? 

- Podobała... A raczej byłem w niej zakochany, ale w końcu kiedy dowiedziałem sie o tym, że jest z Rikerem i... Są razem szczęśliwi, jakoś musiałem do tego przywyknąć. Teraz cieszę się, kiedy widzę ich razem, udało im się. - powiedział lekko uśmiechnięty Lynch. 

- A teraz przeze mnie Riker może w końcu z nią zerwać... - zamyślił się Ell. 

- Są dwa wyjścia: albo Laura mu tego nie powie i będzie go okłamywać, albo mu to powie, a on już tego jej nie wybaczy. 

- Tak źle i tak nie dobrze. - mruknął starszy. 

- Ale to już jest jej decyzja. Ale przynajmniej niech nic nie mówi mu dzisiaj. Nie chce, żeby zepsuli nam ognisko. - uśmiechnął się Rocky. 

- Albo niech w ogóle mu nie mówi... Przecież Riker nie tylko na nią będzie zły, ale też na mnie... Nie chcę się z nim kłócić. 

- To oczywiste. Dobra, ale dziś zapomnijmy o tym. Dobrze się bawmy na ognisku i nie przejmuj się nią. - odparł młodszy. 

- Msz racje, przynajmniej dzisiaj o tym zapomnę. - uśmiechnął się Ratliff. 

- No i to jest bardzo dobre podejście! Słuchaj Ell, od teraz nie myślimy o dziewczynach, jesteśmy wolni! Możemy wszystko! - Zaśmiał się młodszy, na co Ratliff zareagował głośnym śmiechem. 

- Nie miałeś nigdy dziewczyny, prawda? - zapytał rozbawionym tonem Ellington. 

- Nie. - odpowiedział szybko. 

- To wiele wyjaśnia. - Zaśmiał się i podszedł do drzwi. 

- Ej, a ty dokąd?

- Do Laury i Rikera. 

- To czekaj, idę z tobą. - oznajmił młodszy, podszedł do przyjaciela i razem wyszli z pokoju, jednak zaraz później usłyszeli śmiechy Laury i Rikera, które dochodziły z pokoju obok. 

- Chyba na razie dobrze bawią sie bez nas. - uśmiechnął sie Lynch i poklepał Ratliffa po ramieniu, wyminął go i dosyć leniwym krokiem udał się w stronę kuchni, Ell od razu poszedł za nim. Młodszy brunet przeglądnął chyba każdą szafkę, ale nie znalazł nic, na co miałby ochotę. 

- Zjadłbym pizzę. - zamarudził i usiadł na kuchennym blacie. 

- Jasne, weź zamów, bo przecież na takie zadupie każdy dowiedzie ci pizzę - Zaśmiał sie przyjaciel i usiadł na stole. 

- A Laura umie gotować? - rzucił Rocky. 

- Skąd mam to wiedzieć? - pokręcił głową starszy brunet i sięgnął po jakiś sok. 

- Nie wiem... A może umie?  - zapytał z nadzieją. 

- Co ci tak na tym zależy? 

- Jstem głodny! - Zaśmiał sie Rocky. 

- Z tego, co wiem umie pisać piosenki, ale czy gotować umie, to nie wiem. 

- Ooo... - westchnął Lynch. 

- Ej, mam pomysł! - powiedział ucieszony starszy brunet. 

- Jaki?! 

- Może po prostu jej zapytaj! - Zaśmiał sie. 

- W sumie... Może ty weź zapytaj...

- Rocky! Co ty się boisz, czy jak? - odparł rozbawionym tonem. 

- Ja! No pewnie... Nigdy w życiu. To patrz! Idę do nich. - odpowiedział dumnie Rocky i zeskoczył z blatu. Od razu poszedł do pokoju Laury. Chłopak nie miał w zwyczaju pukać, więc i tym razem tego nie zrobił. Pewnym siebie krokiem wszedł do pokoju przyjaciolki. 

- Hej, Laura umiesz moż... Ło, ło,ło.. Człowieku, ubierz się!  - Zaśmiał sie i zakrył oczy widząc Rikera siedzącego na łóżku bez koszuli, Laura leżała obok niego i miała głowę na jego kolanach, najwyraźniej razem bardzo dobrze się bawili i.. Było wesoło. 

- Człowieku, zacznij pukać! - odpowiedział blondyn. 

- Już? - zapytał nadal zakrywając oczy. 

- Tak, co chcesz? - wtrąciła sie Laura, podniosła głowę z kolan Rikera i usiadła obok. 

- Żeby on ubrał koszulkę. - kontynuował brunet. 

- Laura, umiesz może, co? - zapytała poirytowana dziewczyna. 

- Czy umiesz gotować? Wiesz, Ell jest głodny. - powiedział szybko.

- Ja? Żartujesz sobie? - Zaśmiała sie. 

- Nie umiesz?! To co my będziemy jeść?! - zdziwił się młodszy Lynch. 

- Odgrzejcie sobie coś, zjedz jabłko, cokolwiek. - oznajmiła. 

- Oo super, Ratliff będzie głodował! 

- W zamrażalniku powinna być jakaś pizza, odgrzejcie ją sobie, tyle chyba umiecie? - powiedział najstarszy, na co młodszy brat się uśmiechnął. 

- Dobra, postaramy sie nic ne zepsuć. - zasmiał się - Dobra, nie przeszkadzam. - puścił oczko bratu i od razu wyszedł, nie czekając na jakąkolwiek reakcje z ich strony. Zadowolony brunet wrócił do przyjaciela.

- I co? Umie gotować? - zapytał Ell. 

- Nie.

- To coś ty taki zadowolony?

- Bo podobno mamy pizzę. - uśmiechnął się szeroko. 

- O, a to coś nowego. - Zaśmiał się Ellington, Rocky podszedł do niewielkiej lodówki, nad którą była jeszcze mniejsza zamrażarka. Otworzył ją i ze środka wyciągnął zamarzniętą pizzę. Rocky przez chwilę patrzył na nią. 

- Wiesz Ell, ja to bym jednak zjadł kebaba. 

- Noo, ale mamy to. - kiwnął głową i spojrzał na przyjaciela. 

- Trudno już...Dobra, ja znalazłem, teraz ty ją usmaż, ugotuj, zagrzej... No, po prostu coś z nią zrób. - powiedział odkładając pizzę na blat kuchenny i odsunął się. 

- Ja? Myślisz, że ja umiem! - oburzył się Ratliff, ale zaraz potem zaśmiał. 

- To nie może być takie trudne. 

- Nigdy w domu nic nie robiłeś w kuchni?

- Jadłem. - oznajmił młodszy brunet. 

- No tak... To idź po Laurę, albo Rikera. 

- Nie, znowu? Nie chce znowu im przeszkodzić, zresztą niech zobaczą, że umiemy sobie poradzić. 

- Tak!

- No, Ell, mam prawie dwadzieścia lat, muszę sie kiedyś nauczyć - Zaśmiał się Lynch. 

- Najwyższy czas, too.. Co robimy?

- No musimy ją zrobić. - Rocky wskazał na pizzę. 

- Dobra... Tylko jak? 

- O rany! Jesteśmy dorośli, a nie umiemy zrobić głupiej pizzy?! No dawaj Ell, jakoś pójdzie. - oznajmił wesoło młodszy. Chłopcy jakoś sobie poradzili i kiedy tylko była gotowa od razu ją zjedli nie czekając na Rikera, czy Laurę. Rocky przy okazji opowiedział o tym, co zastał wchodząc do pokoju Laury. Po około dwudziestu minutach do kuchni wszedł Riker, tym razem miał już na sobie koszulkę. 

- Hej chłopaki, poradziliście sob... - przerwał. - Zżerliście całą pizzę, sami? 

- Te patrz, Ell. Riker się ubrał - Zaśmiał sie nie odpowiadając na pytanie, Rocky. 

- Rocky... - zaczął poważnie blondyn. 

- O daj spokój, ona ledwo dla nas wystarczyła, nie dało podsielić się na cztery. - oznajmił szybko młodszy Lynch. 

- Poważnie? - zapytał ironicznie Riker. 

- Taaa. Nie była duża. - Wtrącił sie Ellington. 

- Właśnie, trzebabyło nie zabawiać się z Laurą, tylko przyjść na pizzę. - mruknął najmłodszy. 

- Co? - odparł blondyn unosząc brwi. 

- Nie nic... Mogliście powiedzieć, żebyśmy wam zostawili.  - wytłumaczył się młodszy brat. 

 - Dobra, nie ważne... - Westchnął i wyszedł z kuchni. Od razu wrócił do pokoju Laury. 

- I jak? - zapytała uśmiechnięta brunetka, widząc Rikera w drzwiach. 

- Miałaś racje. - uśmiechnął się i wszedł do środka, a następnie usiadł obok niej. 

- No widzisz. - Zaśmiała sie. 

- Dobra, nie kwestionowałem tego. - odpowiedział wesołym tonem. 

- Ale jednak naiwnie sądziłeś, że Rocky nic nie powiedział Ell'owi. 

- No to dowiedział się, co z tego? - Zaśmiał się. - A i nie zostawili nam ani kawałka pizzy. 

- Oj tam. To nic. - odpowiedziała. 

- Mhym... 

- No co? - zapytała cały czas patrząc na niego. Palcami przeczesała jego blond grzywkę. 

- Nie nic. 

- Przecież widzę, że coś jest nie tak. 

-  Nic... Po prostu przypomniało mi się coś, o czym chcę zapomnieć. - westchnął cicho.  

- O co chodzi? - wypytywała. 

- To nie istotne.. Po prostu nie chcę o tym myśleć. 

- W porządku. - powiedziała cicho. - Może gdzieś się przejdziemy? Pokażesz mi, gdzie będzie ognisko. Co ty na to?

- No jasne, to powiem tylko chłopakom, że wychodzimy. - oznajmił i uśmiechnął się lekko. Wstał i wyszedł z pokoju, udając się w stronę kuchni. 

 - Wychodzimy. - powiedział wchodząc do pomieszczenia, gdzie nadal siedzieli bruneci. 

- Gdzie wy chcecie iść w takim miejscu? - przymrużyl oczy Rocky. 

- Nad jezioro? Pomyśl. 

- A no w sumie racja... 

- Także wychodzimy. - powtórzył. 

- Jasne, spoko, idźcie. - uśmiechnął się Ellington. Riker przytaknął i wrócił do Laury, która czekała na niego przy wyjściu. Blondyn chwycił jej dłoń i razem ruszyli wolnym krokiem w stronę wyznaczonego miejsca. 

- Miało być zupełnie inaczej... - odezwał sie cicho Riker. 

- Co..?

- Miało być wesoło, mieliśmy tutaj przyjechać, aby oderwać się od codziennych problemów, a za to... - westchnął cicho. 

- Nie rozumiem... Przecież to nie twoja wina, że to wszystko się stało. - oznajmiła poważnie i spojrzała na chłopaka. 

- Ale to przeze mnie tu jesteśmy. 

- Dzięki tobie, Riker. 

- Dzięki mnie to wszystko się stało? Twoje głupie sny, ten cały obraz, o którym już nawet zapomnieliśmy. Raczej przeze mnie, a nie dzięki mnie. - powiedział cicho. 

- Riker... Przecież nie mogłeś tego przewidzieć. Pomyśl, co będziemy mogli opowiadać: spaliśmy w samochodzie... Później poszliśmy nad jezioro, ale zaczęło padać i wróciliśmy do domu. Obejrzeliśmy horror, chwilę zagraliśmy w pytanie czy wyzwanie, a potem Rocky opowiedział straszną historię. Spaliśmy razem, a teraz z chłopakami zaplanowaliście ognisko. - uśmiechnęła się lekko czekając na jaką kolwiek odpowiedź ze strony blondyna. 

- Kiedy tak o tym mówisz... Ale jednak tyle przez to cierpiałaś...

- Nie ja, tylko ty... - Przerwała mu cicho. - Wybaczyłeś mi już tak wiele...  Nie mówmy teraz o tym, najważniejsze jest to, że nadal jesteśmy razem. - wyszeptała patrząc w jego ciemne oczy. 

- Masz racje.  - uśmiechnął się delikatnie. 

- No, więc gdzie ma być to ognisko? - zaczęła wesoło. 

- Jeszcze chwilę. - odpowieidział weselszym tonem.  

W między czasie chłopcy przeszukali całą kuchnie w nadziei, że znajdą coś, co będzie dobre dla nich do jedzenia. 

- Rocky! - krzyknął Ell stojąc przed jedną z szafek. 

- Znalazłeś cos? - zapytał podchodząc do przyjaciela. 

- No,  patrz! - uśmiechnął się wskazując dużą paczkę pianek na ognisko. 

- Wiedziałem, że w końcu coś znajdziemy. - odparł uśmiechnięty Lynch. 

- Ty czekaj... - zaczął patrząc w głąb szafki. - Jest druga paczka! 

- Pieprzysz! - Zaśmiał się. 

- No serio. - oznajmił rozbawiony Ellington. 

- Super, ale nie chce mi sie czekać do ogniska... - zamarudził małodszy. 

- Co masz na myśli? - zapytał unosząc brew. 

- No bo do ogniska jeszcze dużo czasu... Może weźmiemy sobie jedną, te mniejszą paczkę, a na ognisko zostawimy drugą? - zaproponował z uśmiechem na twarzy. 

- Witaj bracie. - Zaśmiał się Ell. Sięgnął po drugą paczkę pianek, a te pierwszą schował z powrotem do szafki. 

- No dobra, ale gdzie my je usmarzymy?  - zapytał Ratliff, na co Rocky uniósł obie brwi, podszedł do kuchenki i i włączył jeden palnik (czy jakoś tak >_<). Ellington tylko się zaśmiał i razem z przyjacielem zaczeli smarzyć pianki nad niewielką kuchenką. W tym czasie Laura i Riker doszli na wyznaczone miejsce, usiedli obok siebie na trawie i zaczeli rozmawiać, to jednak nie trwało długo, ponieważ usłyszeli dźwięk telefonu Laury. Dziewczyna spojrzała na wyświetlacz i jedyne co zobaczyła to mały napisa "Julie". Od razu nie miała zamiaru odbierać, ale usłyszała głos Rikera. 

- No odbierz. - uśmiechnął się. Dziewczyna po chwili wahania odebrała. 

- Laura? - usłyszała głos przyjaciółki. 

- Tak, o co chodzi?

- Przepraszam, że przeszkadzam ci na wyjeździe, ale musze ci o czymś powiedzieć..

- O co chodzi? - powtórzyła czekając na odpowiedź ze strony Julie. 

- Pamiętasz, jak mówiłam ci o tym, że chyba podoba mi się Riker? - Laura westchnęła ciężko i spojrzała na blondyna, który siedział na przeciwko niej. Wiedziała, że ta rozmowa będzie o Rikerze, przecież Julie nadal nie wiedziała, że są razem. 

- Tak... Coś się zmieniło? - zapytała niepewnie Laura. 

- Tak, wtedy mi sie podobał, a teraz... teraz jest jeszcze gorzej... 

- Czekaj, co masz na myśli? 

- Ja się w nim po prostu zakochałam, tak naprawdę mocno. - zwierzyła sie Julie. Laura nie odpowiadała, nie wiedziała co ma powiedzieć. 

- Laura..?

- Tak?

- Jesteś... Pomyślałam, że mogłabyś mnie z nim jakoś bardziej poznać, co ty na to? - zapytała z nadzieją w głosie. 

- Wiesz... Oczywiście mogłabym, ale nie zrobię tego...

- Co? Dlaczego nie? Przecież się przyjaźnicie! Laura...

- Nie o to chodzi... Ja i Riker... - zaczęła, a w międzyczasie blondyn spojrzał na nią. 

- Nie... - mruknęła Julie.  - Wy... Jsteście razem? - zapytała zrezygnowana. 

- Tak...

- Jak to? Od kiedy? Dlaczego wcześniej mi o tym nie powiedziałaś?

- Przepraszam,  od niedawna, wszystko wyjaśnię ci jak wrócimy, w porządku?

- Tak... To do zobaczenia...- odpowiedziała Julie i Laura się rozłączyła. 

- Coś się stało? - zapytał po chwili ciszy, Riker. 

- Nie, umm, to nic ważnego.

- Na pewno? Wyglądało, jakby jednak to było coś ważnego.. 

- Nie, to nic... Takie tam, nasze sprawy. Nie przejmuj się tym. - powiedziała i uśmiechnęła się lekko. 

- Skoro tak mówisz... - westchnął cicho i również się uśmiechnął. 

- Zaufaj mi. - dodała uśmiechnięta. 

- No przecież ufam. - odparł z uśmiechem, który nie znikał z jego twarzy. - Wracamy do chłopaków?

Dziewczyna pokręciła głową, przybliżyła sie do Rikera i pocałowała go w policzek. 

- Hmm, a musimy? - zapytała zmieszana. 

- Właściwie nie, ale wole nie zostawiać ich samych. No wiesz...

- Jasne, jasne... To chodźmy. - uśmiechnęła sie lekko. Blondyn wstał z miejsca i wyciągnął dłoń w stronę dziewczyny, aby pomóc jej wstać. Ta chętnie chwyciła jego dłoń i wstała, a następnie razem ruszyli w stronę domu, w którym byli Rocky i Ellington. 

- Więc... - przerwał ciszę Riker - o czym rozmawiałaś z Julie. 

- No wiesz... Takie tam dziewczęce sprawy. - uśmiechnęła się lekko. 

- Mhym, jasne. - Zaśmiał się. 

- Hej, uważasz, że to śmieszne? - powiedziała już lekko rozbawionym tonem. 

- Ja? Ależ nigdy... - ponownie się zaśmiał.

- Riker! - popchnęła go lekko i rownież się zaśmiała. 

- Ale i tak cię kocham. - uśmiechnął się blondyn, podszedł do Laury i pocałował ją w policzek. 

- Oj, wiem, ja ciebie też kocham, Ell. - uśmiechnęła się. 

- Ell?! - zdziwił się. 

- Ell? Nie, chodziło mi o ciebie! Musiałam się pomylić, przepraszam... - powiedziała szybko i nieco nerwowo. 

- Laura... Już któryś raz mylisz nasze imiona. Czy między tobą, a Ell'em...

- Nie. - przerwała mu. - Mniędzy mną, a Ell'em nic nie ma, nie było i nie będzie. - powiedziała szybko. 

- Na pewno? Czy... Czy to był tylko pocałunek? - dopytywał sie. 

- Tylko pocałunek. Ten jeden... Chodźmy szybciej. - odpowiedziała i przyśpieszyła kroku. Riker już nic nie powiedział, tylko poszedł za nią. 

~~~

Nie wierzę, że to napisałam... Serio, nie miałam żadnego pomysłu na rozdział, chlciaż wiem, że mógł wyjść lepiej... Może następnym razem :p

Pewnie przez pierwszy tydzień nauki będą jeszcze luzy, dlatego wydaje mi sie, że jak dobrze pójdzie w tym tygodniu dodam jeszcze ze dwa rozdziały *,* Ale to zobaczę, ponieważ czuję, że moja nauczycielka od chemii w tym roku od pierwszych lekcji zacznie masakrę >__< 

Widzę, że pod postaci zbiera się więcej komentarzy, dziękuje ^^  a i jeśli chcecie być informowani na Twitterze o nowych rozdziałach, podawajcie tutaj swoje :)